احسان اسدی شریف؛ جواد امیری؛ عبدالغفور چاکری؛ فائزه سمیع املشی
دوره 1، شماره 1 ، اسفند 1404، صفحه 6-1
چکیده
صیادی میگو در سواحل مکران یکی از فعالیتهای اقتصادی مهم و فصلی است که در محدودهی پزم و کنارک توسط تعداد زیادی قایق سنتی انجام میشود. هر قایق در فصل مجاز صید (از شهریور تا آذر ماه) روزانه بین ۱۵۰ تا ۱۶۰ کیلوگرم میگو صید میکند. در کنار این صید اصلی، مقدار قابلتوجهی صید ضمنی شامل ماهی زبانریز، کفشک، زمینکن، مضلک و سایر آبزیان ...
بیشتر
صیادی میگو در سواحل مکران یکی از فعالیتهای اقتصادی مهم و فصلی است که در محدودهی پزم و کنارک توسط تعداد زیادی قایق سنتی انجام میشود. هر قایق در فصل مجاز صید (از شهریور تا آذر ماه) روزانه بین ۱۵۰ تا ۱۶۰ کیلوگرم میگو صید میکند. در کنار این صید اصلی، مقدار قابلتوجهی صید ضمنی شامل ماهی زبانریز، کفشک، زمینکن، مضلک و سایر آبزیان نیز به تور وارد میشود. مشاهدات میدانی در پزم و کنارک نشان داد که بهازای هر ۱۵۰ کیلوگرم میگو، حدود ۵۰ کیلوگرم صید ضمنی وجود دارد؛ که تقریبا ۲۵ % کل صید را تشکیل می دهد. بیشترین سهم صید ضمنی مربوط به ماهی زبانریز (حدود ۴۰– %۴۵) است و پس از آن به ترتیب زمینکن (۲۵–%۳۰)، مضلک (15-20%) و سایر گونه ها (%۱۰) قرار میگیرند. در این مطالعه چند راهکار ساده و کمهزینه مانند اصلاح چشمه تور، استفاده از صفحات خروج صید ضمنی (BRD)، و تنظیم زمان صید برای کاهش صید ضمنی معرفی شده است. اجرای این روشها میتواند به کاهش قابلتوجه صید گونههای غیرهدف و بهبود پایداری صید میگو کمک کند.
ندا فاضلی؛ مبین مشک آبادی
دوره 1، شماره 1 ، اسفند 1404، صفحه 11-7
چکیده
آلودگی نفتی یکی از مهمترین تهدیدها برای اکوسیستمهای دریایی است که اثرات مخرب آن بر آبزیان، زنجیره غذایی و کیفیت محیط زیست ساحلی، نیاز به راهکارهای پایدار و کمهزینه را ضروری میسازد. باکتریهای نفتخوار، گروهی از میکروارگانیسمها هستند که توانایی تجزیه هیدروکربنهای نفتی را داشته و به طور طبیعی یا با کمک فناوریهای زیستی، ...
بیشتر
آلودگی نفتی یکی از مهمترین تهدیدها برای اکوسیستمهای دریایی است که اثرات مخرب آن بر آبزیان، زنجیره غذایی و کیفیت محیط زیست ساحلی، نیاز به راهکارهای پایدار و کمهزینه را ضروری میسازد. باکتریهای نفتخوار، گروهی از میکروارگانیسمها هستند که توانایی تجزیه هیدروکربنهای نفتی را داشته و به طور طبیعی یا با کمک فناوریهای زیستی، در پاکسازی محیطهای آلوده نقشآفرینی میکنند. در این مقاله، فرآیند شناسایی و جداسازی سویههای مؤثر، روشهای آزمایشگاهی برای تکثیر و تقویت آنها، و راهکارهای استفاده میدانی شامل زیست تحریکی و زیست افزایی بررسی شده است. همچنین نمونههایی از طرحهای موفق در جهان، از سواحل آلاسکا و مدیترانه تا خلیج فارس، با هدف مقایسه کارایی و تطبیق شرایط اقلیمی ارائه شده است. نتایج نشان میدهد استفاده هدفمند از سویههای بومی با وجود مقاومت بالا به شوری و دما، میتواند سرعت و اثربخشی زیستپالایی دریایی را به شکل چشمگیری افزایش دهد و به کاهش خسارات زیستمحیطی ناشی از نشت نفت در دریا کمک کند.
حامد قناعتیان؛ علیرضا صفاهیه؛ کیوان کبیری؛ احمد سواری
دوره 1، شماره 1 ، اسفند 1404
چکیده
کشتی مغروق ایران رشادت با نام پیشین برگنمارو در شمال استان بوشهر، جنوبشرق خلیج بهرگان و شمالغرب خلیجفارس، نمونهای کمنظیر از همافزایی ارزشهای تاریخی و زیستمحیطی است. این سازه، به عنوان یادگاری از دوران دفاع مقدس، در دهههای اخیر به یک زیستگاه مصنوعی فعال برای آبزیان و پرندگان دریایی تبدیل شده است. در این مقاله، با هدف ...
بیشتر
کشتی مغروق ایران رشادت با نام پیشین برگنمارو در شمال استان بوشهر، جنوبشرق خلیج بهرگان و شمالغرب خلیجفارس، نمونهای کمنظیر از همافزایی ارزشهای تاریخی و زیستمحیطی است. این سازه، به عنوان یادگاری از دوران دفاع مقدس، در دهههای اخیر به یک زیستگاه مصنوعی فعال برای آبزیان و پرندگان دریایی تبدیل شده است. در این مقاله، با هدف ارزیابی ظرفیتهای اکولوژیک، فرهنگی و گردشگری کشتی، از مطالعات میدانی، دادههای موجود در منابع علمی و گزارشهای مستند استفاده شده است. کشتی مذکور با ۱۶۶ متر طول و ۲۳ متر عرض تقریبی، علاوه بر اینکه بزرگترین کشتی تبدیل شده به زیستگاه مصنوعی و دارای نمود بیرونی در خلیج فارس است، با فراهم کردن ساختار فیزیکی مناسب برای لانهسازی و حتی زادآوری پرندگان دریایی نظیر پرستودریاییهای پشت دودی و کاکلی کوچک، افزایش تنوع زیستی آبزیان و گسترش زنجیره غذایی، ارزش زیستگاهی قابل توجهی ایجاد کرده است. علاوه بر این، ویژگیهای تاریخی-فرهنگی و جذابیتهای منحصر به فرد پیرامونی، ظرفیت تبدیل آن را به یک مقصد بومگردی دریایی حفاظتمحور فراهم میکند. در پایان، راهکارهایی برای مدیریت پایدار، توسعه گردشگری مسئولانه، حفاظت از زیستگاه و امکان تبدیل سازه به نخستین موزه زیردریایی دفاع مقدس ارائه شده است.
سمیرا جدی
دوره 1، شماره 1 ، اسفند 1404، صفحه 20-25
چکیده
اسپیرولینا (Spirulina) حاوی ترکیبات مغذی و زیست فعال متعددی بوده و به واسطه این ترکیبات پتانسیل بالایی جهت غنی سازی محصولات غذایی و تولید غذاهای فراسودمند دارد. جمع بندی مطالعات انجام شده نشان داد که بخش عمده ترکیب شیمیایی این ریزجلبک شامل پروتئین (55-70 درصد) بوده ولی کربوهیدراتها، فیبرهای غذایی، چربیهای حاوی اسیدهای چرب امگا3، مواد ...
بیشتر
اسپیرولینا (Spirulina) حاوی ترکیبات مغذی و زیست فعال متعددی بوده و به واسطه این ترکیبات پتانسیل بالایی جهت غنی سازی محصولات غذایی و تولید غذاهای فراسودمند دارد. جمع بندی مطالعات انجام شده نشان داد که بخش عمده ترکیب شیمیایی این ریزجلبک شامل پروتئین (55-70 درصد) بوده ولی کربوهیدراتها، فیبرهای غذایی، چربیهای حاوی اسیدهای چرب امگا3، مواد معدنی و رنگدانهها بویژه فیکوسیانین نیز در ساختار این ریزجلبک وجود دارند. از بین محصولات غذایی، محصولات نانوایی، محصولات لبنی و محصولات بر پایه غلات پتانسیل بالایی جهت غنی شدن با ریزجلبک اسپیرولینا را دارند. علاوه بر اینها، میان وعدههای انرژی زا، انواع نوشیدنیها، غذای کودکان، دسرها و چاشنی های غذایی نیز این پتانسیل را دارا هستند. غنی سازی محصولات غذایی با اسپیرولینا باعث افزایش ارزش غذایی و همچنین اضافه ترکیبات زیست فعال به فرمولاسیون محصولات پایه خواهد شد. توجه به ویژگی های حسی برای تهیه محصولات غذایی غنی شده با ریزجلبک اسپیرولینا از اهمیت ویژه ای برخوردار بوده که هم در کنار نیل به مزایای عنوان شده، مورد پذیرش مصرف کننده نیز قرار گیرند.
عباسعلی آقایی مقدم؛ سید مرتضی حسینی؛ ملیکا قلیج پور؛ سارا حق پرست؛ عبدالله حق پناه؛ طاهر پورصوفی؛ بهروز قره وی
دوره 1، شماره 1 ، اسفند 1404، صفحه 26-32
چکیده
این پروژه از خرداد تا شهریور سال 1402 در سه مزرعه از لاین 2 سایت میگوی گمیشان، استان گلستان انجام گردید یکی از مشکلات مزارع پرورش میگو نداشتن اطلاعات دقیق از شرایط کمی و کیفی استخرهاست. در این رابطه با داشتن این اطلاعات مدیریت شرایط و عوامل زیستی و غیرزیستی مزارع می تواند راهگشای بسیاری از مسائل و مشکلات مزارع پرورشی آبزیان از جمله ...
بیشتر
این پروژه از خرداد تا شهریور سال 1402 در سه مزرعه از لاین 2 سایت میگوی گمیشان، استان گلستان انجام گردید یکی از مشکلات مزارع پرورش میگو نداشتن اطلاعات دقیق از شرایط کمی و کیفی استخرهاست. در این رابطه با داشتن این اطلاعات مدیریت شرایط و عوامل زیستی و غیرزیستی مزارع می تواند راهگشای بسیاری از مسائل و مشکلات مزارع پرورشی آبزیان از جمله بهبود کیفیت آب، بهبود رشد و سلامت میگو و نهایتا افزایش حداکثری تولید باشد. در مقاله حاضر مزارع پرورش میگوی سایت میگوی گمیشان به عنوان الگو انتخاب و عوامل زیستی و غیرزیستی آن در یک دوره پرورش اندازه گیری و معرفی شدند. سپس به نقش و اهمیت هر یک از این عوامل و روابط متقابل آنها با هم ودر مدیریت مزارع پرورش میگو پرداخته شد. در پایان به منظور مدیریت عوامل زیستی و غیرزیستی در مزارع پرورش سایت میگوی گمیشان توصیه های ترویجی مرتبط ارائه گردید.
محمد شیخ اسدی؛ محسن گذری
دوره 1، شماره 1 ، اسفند 1404، صفحه 33-39
چکیده
میگوی سفید غربی (Penaeus vannamei) یکی از مهمترین گونههای آبزیپروری در جهان است و بهبود رشد و تقویت سیستم ایمنی آن نقش کلیدی در افزایش بهرهوری و کاهش تلفات دارد. گسترش پرورش متراکم میگو با بروز چالشهایی نظیر کاهش رشد، تضعیف سیستم ایمنی و افزایش حساسیت به بیماریها همراه است که استفاده گسترده از آنتیبیوتیکها را بهعنوان یک راهکار ...
بیشتر
میگوی سفید غربی (Penaeus vannamei) یکی از مهمترین گونههای آبزیپروری در جهان است و بهبود رشد و تقویت سیستم ایمنی آن نقش کلیدی در افزایش بهرهوری و کاهش تلفات دارد. گسترش پرورش متراکم میگو با بروز چالشهایی نظیر کاهش رشد، تضعیف سیستم ایمنی و افزایش حساسیت به بیماریها همراه است که استفاده گسترده از آنتیبیوتیکها را بهعنوان یک راهکار نامطلوب مطرح کرده است. از اینرو، یافتن افزودنیهای خوراکی ایمن، کارآمد و سازگار با محیط زیست بهمنظور ارتقای عملکرد رشد و تقویت سیستم ایمنی میگو پیشنهاد شده است. در سالهای اخیر، استفاده از نانومکملهای معدنی بهویژه نانوذرات اکسید روی بهعنوان افزودنیهای غذایی نوین در آبزیپروری مورد توجه قرار گرفته است. این نانومکملها قادر به افزایش جذب مواد مغذی، تقویت پاسخهای ایمنی، کاهش استرس اکسیداتیو و بهبود مقاومت علیه پاتوژنها میباشند. با توجه به نتایج بدست آمده در مطالعات گذشته، نانومکملهای معدنی از جمله مکمل نانو اکسید روی پوشش داده شده با کیتوزان در جیره غذایی میگوی سفید غربی، شاخصهای رشد و پاسخ ایمنی میگو را ارتقاء میبخشد و با بهبود فعالیت آنزیمهای گوارشی اثر مثبتی بر رشد و تغذیه میگو خواهد داشت. بنابراین، استفاده از نانوحاملها برای انتقال محرکهای ایمنی غذایی در تغذیه میگو امیدوارکننده به نظر میرسد.
